October 12th, 2008 by admin | Posted in Tales | 5 Comments »
10 Favorite Albums of All Time.
by DJ Chaos.
1. Deftones : White Pony (2000)
# มันสุดยอดอะ 555+ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ผมตามงานเดฟโทนมาตั้งแต่ชุดปกหญิงอกโตๆนั่นแหละ ที่ชอบเพราะเพลง my own summer(shove it) รอฟังดนตรีที่หนักหน่วงและโหยหวนแบบนั้น จนกระทั้งชุดต่อมาเดฟโทนทำออกมาเต็มๆ เกือบทุกเพลงคือความหมองหม่นอันสวยงามร่วมสมัยใหม่สดแบบที่ไม่สามารถหาได้จากวงอื่นจริงๆ ที่สำคัญเมโลดี้และสำเนียงการร้องของชิโน่มันสุดยอดมากๆ ให้ตายเหอะที่โคตรชอบอีกอย่างก็คือ เนื้อร้องโคตรอีโม (ลองแปลดิ) 555+
2. Dream Theater : Image And Words (1992)
# ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก มันส์ เพราะซับซ้อนและลงตัวสุดๆสำหรับ พาวเวอร์โพรเกรสซีฟเมทัลตำนานวงนี้ ใครว่าโพรเกรสซีฟฟังยากต้องลองชุดนี้นะ
3. Bear vs. Shark : Terrorhawk (2005)
# วงอินดี้โพสฮาร์ดคอร์พังค์ วงนี้อายุสั้นแต่โคตรเจ๋ง อยากฟังเสียงแหกปากในสไตล์อีโมฮาร์ดคอร์ที่ปนเมโลดี้ได้อย่างลงตัว วงนี้ถือว่าอยู่แถวหน้าเลยทีเดียว ตะโกนน(ว๊าก…)ยังไงให้มันมีเมโลดี้ต้องฟังชุดนี้นะ สะใจทุกเพลงจริงๆ
4. Nirvana : Nevermind (1991)
# มันคืออัลบั้มที่เปลี่ยนทัศนะคติในการฟังเพลงของผม และทำให้ผมหลงรักความเป็นพังค์อย่างหัวปักหัวปำ
5. Korn : Life is Peachy (1996)
# มันร้องอะไรของมันวะ? เป็นคำอุทานเมื่อครั้งแรกที่ได้ฟัง รู้สึกผิดกลิ่นอย่างแรง แต่ก็มีสเน่ห์มหาศาล เพลงไรวะไม่มีความเพราะเลย แต่เท่โคตร เสียงเบส กีตาร์ที่กัดกันแหลก คอร์นเอาแทรซ ,ฟังค์ ,เมทัล และเมโลดี้เพี้ยนหลอน มายำรวมกันได้อย่างเหลือเชื่อ ดนตรีแบบนี้อาจจะมีวงอย่าง Bad Brainเป็นต้นแบบ แต่ให้ตายเหอะคอร์นอาจหาญถึงขั้นจัดการให้มันเป็นซาวด์ของตัวเองจนได้ และคอร์นก็ยังสามารถทำซาวด์ของตัวเองได้อยู่แม้กระทั่งปัจจุบัน น่าอิจฉาไหมล่ะ
6. Funeral Diner : The Under Dark (2004)
# หมองหม่น เกรี้ยวกราด ไม่ประณีประนอม หมากาพย์ ลุ่มลึก อ่อนไหว น่ากลัว เว้งว้าง เปล่าเปลี่ยว เดียวดาย ท้อแท้ สิ้นหวัง โปรเกรสซีฟว่ะ เหลือเชื่อ…ต้องฟังทั้งดนตรีทั้งเนื้อหา สครีโมแบบซีเรียสสุดๆเลยล่ะคุณเอ๋ย…
7. Cap’n Jazz : Analphabetapolothology (1998)
# เป็นวงที่อยู่ในหลุมเกือบจะโดนฟังดินไปแล้ว ถ้าไม่มีอัลบั้มนี้ออกมายืนยันความเจ๋งให้คนในวงกว้างได้รับรู้ วงนี้ทำเพลงอินดี้อีโมฮาร์ดคอร์ที่มีกลิ่นแจ๊สๆแบบนี้ตั้งแต่ปี 1989 เชียวนะ (ฟอร์มวงกัน 1989) ไอ้ที่เขาเรียกกันว่า อีโมอินดี้อะ ครึ่งหนึ่งคือสิ่งที่วงนี้ทำไว้เชียวนะจ๊ะ เพี้ยน,รก,บ้าบอ,อยากเล่นอะไรก็เล่น อยากทำอะไรก็ทำ 555+ ฟังครั้งแรกนึกเป็นวงเด็กเพิ่งหัดเล่นดนตรี เล่นเหมือนคนเล่นไม่เป็น แต่มันเป็นเพลงมั่วซั่วแต่ได้ใจ ลองฟังเพลง Forget Who We Are ดูสิ เป็นวงสุดโปรดเลยล่ะ
8. Green Day : Dookie (1994)
# ป๊อบแล้วไงฟ่ะ วงนี้ทำให้ผมรู้สึกกับคำว่าป๊อบแตกต่างออกไป ป๊อบไม่จำเป็นต้องห่วย ป๊อบไม่จำเป็นต้องซ้ำซากจำเจ ป๊อบไม่จำเป็นต้องมีกรอบ เชื่อไหมกรีนเดย์นี่แหละที่ทำให้ผมเปิดใจฟังวงป๊อบๆทั้งหลายแหล่ในยุคนั้น ไม่ว่าจะเป็น Oasis, Blur, Radiohead, Weezer, Ash, ฯลฯ แหะๆ แล้วสุดท้ายก็ไม่มีวงไหนเหมือนกรีนเดย์เลยอะ555+ แต่ชอบนะ แล้วก็แปลกอยู่อย่างนึง ทั้งๆที่ผมชอบกรีนเดย์แต่ถ้าเจอวงไหนเล่นถอดแบบมาจากกรีนเดย์เลยนี่ผมจะไม่ชอบเลยอะ กรรม…
9. Quiet Steps : EP (2007)
# สครี โมที่ติดอินดี้-โพสร๊อค และแมทร๊อคแบบนี้ กำลังจะมีมากขึ้นนะ โดยเฉพาะในออสเตรเลีย (อันนี้คาดการเอาเอง) วงร่วมรุ่นอย่าง To The North หรือ James Deanก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าซาวด์แบบนี้ออสเตรเลียขอจอง นี่คือการสืบทอดสไตล์ของวง Cap’n Jazz อย่างออกนอกหน้าแต่ว่าแตกต่างโดยสิ้นเชิง กราดเกรี้ยวและหมองหม่นกว่า อยากลิ้มรสสครีมโม สดๆใหม่ๆ ต้องแถบนี้เลยขอรับ
10. Ian Mackaye : ทุกอัลบั้ม ทุกวงและทุกชุด
# นี่คือพังค์ที่ไม่ต้องแสดงตัวตน เพราะอะไรเอ่ย… เพราะชีวิตเขาคือพังค์ไงล่ะ เขาคิดแบบพังค์ใช้ชีวิตแบบพังค์ โดยที่ไม่ต้องพยายามเลย อีกเหตุผลที่ผมชอบเขามากคือ ชีวิตเขาแสดงให้เห็นถึงคำว่าอุดมการณ์ได้อย่างชัดเจน ทั้งความสำเร็จ ความล้มเหลว สิ่งที่เขาสร้าง และสิ่งที่คนอื่นทำลาย เอียนดังมากในหมู่ฮาร์ดคอร์พังค์อเมริกัน แทบจะเรียกว่าเป็นเทพเจ้าฮาร์ดคอร์เลยก็ได้ แต่…เขาเกลียดการเป็นเทพเจ้า เกลียดไอ้สิ่งที่ร๊อคสตาร์เป็น เกลียดฮีโร่ แต่ตัวเขาก็จำต้องกลายเป็นฮีโร่ในสายตาของคนอื่น ลัทธิบ้าบอที่เขาสร้างขึ้นทุกวันนี้เป็นสิ่งที่ทิ่มแทงใจเขาตลอดเวลา ถ้าให้เดาเขาไม่เคยภูมิใจกับ”สเตรนท์เอดจ์”อะไรนั่นเลย มันก็แค่เรื่องที่เขาอยากทำและแนะนำให้คนอื่นทำไม่ใช่เรื่องทีจะ ไปบังคับให้คนอื่นทำ สิ่งที่เขาคิดว่าดีพอมันไปสู่ระดับมวลชนแล้ว ตัวเขาเองก็คุมมันไม่อยู่ เรื่องแบบนี้มันมักเกิดขึ้นโดยเลี่ยงไม่ได้กับพวกผู้นำลัทธิ คุณเริ่มจาก “0″แล้วคิดว่าจะไปหยุดแค่”5″ แต่พอเอาเข้าจริงคุณทำไม่ได้หรอก วันหนึ่งลัทธิมันจะมีชีวิตของมันเอง มันจะสานต่อตัวของมันเองจาก”5″ ที่คุณหยุดไว้อาจจะกลายเป็น”ร้อย”เป็น”พัน” อย่าริอาจไปจูงจมูกใครเข้าล่ะ ทั้งชีวิตก็รับผิดชอบไม่ไหวหรอก
เพิ่มเติม Ian Mackaye Biography
ขอเพิ่มพิเศษอีก 2อัลบั้ม แล้วกันนะ
Far : Water & Solution (1998)
มันโหยหวนแต่ว่าป๊อบ ไม่เหมือนใครด้วย ฟังครั้งแรกก็อึ้งไปเลย ดนตรีง่ายๆแต่มีพลังเหลือเชื่อ ถามว่าอีโมคือไร วงนี้ไงอีโม โหะๆ
Refused : The Shape of Punk to Come (1998)
ลองถามวงวัยรุ่นที่ดังๆอยู่ในขณะนี้สิ ว่าวงไหนไม่รู้จัก “Refused”มั้ง ฮาร์ดคอร์พังค์อะไรออกอัลบั้มที่มิกซ์ด้วยระบบเสียง เซอร์ราวด์ 5.1แชแนล หุหุ ช่างกล้าหาญจริงๆ นี่มันวงสวีเดนแล้วทำไมวัยรุ่นอเมริกาถึงบ้าวงนี้นัก เนื้อหาเพลงต่อต้านวัตถุนิยมสุดขั้ว พังค์ที่มันเซ็งแม้กระทั้งตัวมันเอง ต้องฟังเท่านั้นนน… มันอยู่ในชุดนี้แล้ว Can I scream! We lack the motion to move to the new beat!
